Search

MANONMOISELLE

I'll eat you up.

Speldenkusjes

Ze is mooi en speciaal, haar huid is zacht. 

Ze is andermaal in stukjes genaaid, er zijn overal gekleurde lapjes stof.

Over haar hart niets dan lof, al steken er wel tien spelden in. .

Iets onder haar voorhoofd, een stukje boven haar kin, zitten twee grote ogen. 

Ermee betovert ze jongens, maar ook meisjes vallen zonder pardon. 

Ze vangt mannen, voor hen is ze de zon. Een groot licht, dat koste wat kost moet blijven branden. 

Ik hoorde over een man in Frankrijk, die al drie jaar onder de toren staat te Eiffelen, vastberaden wachten. Want twijfelen,

komt er niet aan te pas, eens ze haar ding gedaan heeft. Maar ze weet dat er enkel tristesse heerst,

want op haar rust een grote vloek, eentje die ze nooit de baas zal kunnen.

Haar lijf is een speldenkussen. 

en wanneer iemand te dichtbij komt, schiet haar hart helemaal vol. Prik. Prik prik. 

– naar Tim Burton, en zijn Voodoo Girl

Advertisements

Jack Kerouac

Ge zult moeten begrijpen dat ik geen onderscheid kan maken. Het is allemaal veel te veel, en toch niet genoeg.

Liefde is Luisteren

Ik praat heel veel. ‘t Zit niet in mijn karakter, maar in mijn lijf. 

Nu ik jou leer kennen,  word ik stiller.

Niet omdat je me verveelt, niet omdat ik verlegen ben, maar omdat ik zo graag naar jou wil luisteren. 

Je zit in m’n lijf. 

Wanneer een boek beter een boek blijft: The Girl on the Train

Wanneer Megan Hipwell (Hayley Bennet) verdwijnt, herkent Rachel Watson (Emily Blunt) de vrouw. Samen met haar man Scott, woont Megan in een huis aan de zijkant van de spoorweg. Rachel komt er elke dag voorbij met de trein en probeert de gaten in te vullen. Toch brengt Rachel zichzelf en anderen in gevaar, wanneer ze de waarheid achterhaalt.

Net zoals SJ Watson’s ‘Before I Go to Sleep’ en het oeuvre van de fantastische Gillian Flynn, is The Girl on the Train een whodunit met een psychologische twist en gekwelde ooggetuigen. Schrijfster Paula Hawkins loste op het einde van het boek mijn hoge verwachtingen in. Een complex verhaal vertalen naar cinema is niet evident, dat weet nu ook Regisseur Tate ‘the Help’ Taylor.

Slachtoffers van een zwak bewerkt scenario

Dat de film juist lijdt onder het belang van Hawkin’s plottwist, is geen verrassing. In het boek is er tijd, in de film niet. Het loopt dus vrijwel onmiddellijk mis. Het eerste halfuur zit vol informatie gepropt. Mooie, trage beelden zijn ongemakkelijk vergezeld van een ietwat stuntelige voice-over die Rachel Watson’s verhaal schetst. Het moet immers goed gekaderd worden, want de nakende, o zo belangrijke, plottwist moet kloppen. Dat de kijker geen tijd heeft om belangrijke nevenpersonages dieper te leren kennen, was mijn grootste ergernis. Enkel bepaalde (juist?) gekozen aspecten komen naar voren, waardoor het geheel nep aanvoelt. Een ravissante Emily Blunt probeert de film naar een hoger niveau te tillen, maar het is gewoon te moeilijk om bij het verhaal te blijven. 

Charlotte Christensen krijgt van mij de troostprijs. De Director of Photography, die eerder het Deense ‘Jagten’ maakte, geeft in het ijskoude The Girl on the Train het beste van zichzelf. De beelden, en niet de dialogen, schreeuwen bijvoorbeeld hoe jaloers Rachel is op het nieuwe gezin van haar ex-man.

Luke Evans, Edgar Ramírez en Rebecca Ferguson doen hun uiterste best. Alleen Justin Theroux’ personage Tom komt plots uit het niets, waardoor de kijker nooit gelooft wat er gebeurd is. 

Deze verspilling van talent, is louter te wijten aan een zwakke adaptatie van het verhaal. Het is heel bizar, maar de loyaliteit aan het boek blijkt de grootste boosdoener. Ik kan scenarist Erin Wilson (Chloe) niet op het matje roepen, maar ik moet toch iemand de schuld geven? 

Wat als? 

Bij het zien van de trailer was de link met de prachtige verfilming van Gillian Flynn’s Gone Girl (David Fincher) nooit ver weg. Een killer van een verhaal, de verdwijning van een mysterieuze vrouw, een grootse cast en crew. Maar na het zien van The Girl on the Train ging ik mompelend naar huis. “Wat als de regisseur van Gone Girl ook Hawkin’s debuut geregisseerd had?” 

Na Gone Girl was ik drie dagen werkonbekwaam. Fincher smelt één geheel, cinematografisch en verhalend, maar Taylor knalt met zijn trein tegen de muur. Hopelijk blijft Blunt op het perron, waar Fincher haar beter oppikt voor zijn adaptatie van Flynn’s Dark Places.

Ik geef TGOTT een simpele 6,4/10 en jullie het volgende advies: lees (en kijk) liever Gone Girl 

Liefste Dagboek

Want alles is weer veranderd. 

Een scheurtje links, een duwtje rechts, mijn hart heeft al heel wat moeten slikken. (Ik ook trouwens) 

Ik moest haar lijmen en troosten. Ik moest kanten kiezen. Keer op keer. Het spijt me, zeggen. Op een dag stond ik op en ze was weg, verdwenen. Ik voelde geen verwarring, geen chaos, maar ook geen verlangen en nog minder warmte. Ik voelde niets, kon ook niet, want mijn hart was weg. 

(En dus moest ik ook weg, want ) 

Op het internet staat duidelijk geschreven dat je niet kan leven zonder een hart, oef. Anders was ik vast dood. 

Los dood. 

Morsdood.

Hoe lang is het al leeg bij mij vanbinnen, vanbinnen bij mij? Een hele poos precies.

Je weet pas wat je had, als je het niet meer hebt, maar wat als je niet weet dat je het niet meer hebt? Is daar een excuus voor? 

Gisteren was ze er terug. Ze ziet bloedrood en ze gloeit. 

En dat is prachtig. 

En alles is veranderd. 

Noch, noch 

Ik miste mij,

als ik bij jou was. 

Nu mis ik noch jou, noch mij. 

Het is beter. 

Het is zelfs, geweldig. 

Hendrik leert me.

“Not everyone deserves to know the real you. Let them criticize who they think you are.” 

Ik ben niét bang 

Er zijn verschillende angsten, maar er zijn slechts enkele soorten angst. Ergens bang voor zijn, is niet hetzelfde als een fobie hebben. Mensen slaan de twee door elkaar, maar dat komt omdat iemand die bang is, het woord fobie gebruikt (dat klinkt stoer, vinden ze) en iemand die een fobie heeft, vaak zegt dat hij/zij slechts bang is (dat klinkt tenminste normaal, vinden ze). 
Erkennen dat je een fobie hebt is moeilijk en uitleggen waar je dan precies bang van bent, is ook moeilijk, maar het aller moeilijkste is omgaan met vragen waarvan het antwoord simpel is: 

“Waar komt die angst vandaan?”, vragen ze dan. Tja, het ding met een fobie is: een fobie gaat niet over het verleden, of over wat er gebeurd is, maar over wat er zou kùnnen gebeuren. 
De zwaarste vorm van angst zit niet in je hoofd, maar in je lijf. 

Begrijp je mij?

Maar wat als het nooit echt helemaal beter wordt? Wat als dit zoiets is die ge de rest van uw leven met u meedraagt? Op sommige dagen al wat vlotter dan op andere.

Powered by WordPress.com.

Up ↑