Even tijd voor een onpopulaire mening. Volgens de laatste trends moet ik aankondigen in het begin dat deze tekst een onpopulaire mening bedraagt. Mijn mening dus, over een onderwerp waar u iets anders kan denken, maar dit zou een vreemde tekst zijn als ik hier uw mening verkondig in plaats van de mijne.

Het zou een nog vreemdere tekst zijn, wanneer ik uw mening en uw waarden in brand wil steken met de briquet van de vrijheid van eigen meningsuiting, en de mijne wil opdringen. Iets wat op het wereld wijde web wel eens gedaan wordt.

Genoeg gewaarschuwd?

Hier komt hij dan, mijn onpopulaire mening: ik sprong een kilometer in de lucht toen Spotlight de Oscar won voor film van het jaar.

Het oplettende oog heeft misschien wel gezien dat ik in mijn Oscarvoorspellingen The Revenant aanduidde als winnaar van dat gouden beeldje, maar wanneer ik in mijn lijstje enkel winnaars plaats die ik wil zien, dan zou ik nooit zeven op negen gescoord hebben in de hoofdcategorieën, en zeventien op drieëntwintig in het algemeen.

(Voor wie dit een puike prestatie lijkt, de winnaars voorspellen is nooit zo heel moeilijk, je moet rekening houden met vorige nominaties zoals bijvoorbeeld de BAFTA’s, bekende critici en ook met iets wat in de volksmond oscarbait genoemd wordt.)

Vond ik The Revenant dan zo’n slechte film? Absoluut niet, in tegendeel! Cinematografisch, technisch dus, zit The Revenant ongelofelijk in elkaar. Het doorbreken van de vierde muur is iets waar ik kippenvel van krijg, omdat ik dat zo leuk vind. Toen bloed, zweet en adem op de cameralens te zien was, was dus te verwachten dat ik een stukje naar voor ging zitten op mijn stoel. Ook het stilistische camerawerk, de vele lange shots, een van de allereerste shots duurde wel drie (!!) volle minuten, en de adembenemende muziek zijn zaken waarover ik een hele namiddag door kan gaan. Ook de acteerprestatie van Leonardo DiCapr – mopje – van Tom Hardy is er een om in te kaderen, boven je bed te hangen en over te vertellen tegen je kleinkinderen tot ze denken dat je stapelgek bent geworden. Hoe hij je bij de keel grijpt door enkel maar een blik te werpen naar Leonardo di Caprio, het blijft me verbazen. Hardy is een acteur die heel veel verschillende rollen aan kan, maar als arrogante, woeste bullebak zie ik hem het liefst. En ook zonder kleren, als het even kan.

Vond in dé acteerprestatie van Leonardo DiCaprio, waarvoor hij nota bene z’n eerste Oscar mee naar huis nam, dan ondermaats? Ik durf het bijna niet zeggen, maar eigenlijk: ja. Natuurlijk kan Leo acteren, natuurlijk verdient hij een Oscarbeeldje op zijn schouw. Maar vergelijk deze prestatie eens met degene die hij neerzette in What’s Eating Gilbert Grape? Voor zij die te jong, of te achterlijk, zijn om deze klassieker gezien te hebben: snel kijken! in WEGG verdiende DiCaprio alle drieëntwintig Oscars van ‘94 én zelfs die van het jaar er op. Genomineerd dat was hij wel, maar won de Oscar (zoals iedereen wel weet) niet.

Inarritu, voor de accenten heb ik de naam moeten googelen, het spijt me, maar ik wilde jullie echt de juiste naam meegeven want wie weet is Alejandro González Iñárritu, iemand anders dan Alejandro Gonzalez Inarritu, je weet maar nooit, behaalde dit jaar voor de tweede keer de meest prestigieuze prijs binnen: de Oscar voor Beste Regisseur. Vorig jaar won hij diezelfde Oscar met Birdman, die ook Beste Film bekroond werd.

Het komt in de volledige Academygeschiedenis slechts 15 à 20 keer voor dat de “Beste Regisseur” niet met het beeldje van Beste Film naar huis ging, alsook stond in ieders verwachtingen geschreven dat The Revenant dé grote kanshebber was. Dus je kan begrijpen dat ik, en de rest van de wereld, twee keer moesten knipperen wanneer we zagen dat Spotlight de Oscar voor Beste Film won. Het woord Underdog durf ik niet in de mond nemen, want net als The Big Short, werd Spotlight genoemd op verschillende internetfora. De film van Tom McCarthy gaat over het misbruik binnen de kerk en is een oerdegelijke film, waarin cinematografisch geen risico’s genomen worden. Het is juist wanneer je zegt dat Spotlight gedragen wordt door zijn fantastische scenario, dat ook in de prijzen viel dit weekend, Best Original Screenplay. Het was merkwaardig dat de Film van het jaar slechts die ene andere Oscar binnenhaalde, maar het kon niet anders: het verhaal, het script van Spotlight houdt je vast en laat je niet meteen los, iets wat ik miste bij The Revenant.

Natuurlijk heb ik genoten van The Revenant, maar ik heb ook enorm (en misschien wel meer) genoten van Deadpool, shout out to you Ryan Reynolds. Iets waar naar mijn mening evenveel verhaal in zat.

En nàtuurlijk waren er barre weersomstandigheden tijdens het filmen van The Revenant en natuurlijk stond het volledige internet als één blok beton achter Leonardo DiCaprio. Ik zie deze DiCaprio-Oscar als een prijs voor de ongelofelijke carrière van Leonarde DiCaprio.

Al had ik graag dit jaar Matt Damon naar voor zien stappen, want ook hij verdiende dat Gouden Mannetje. The Martian, dat was pas een onemanshow.

Maar dat is een onpopulaire mening voor volgende keer.

Liefs, ik.

Advertisements