Ze zeggen dat een rouwproces zes maanden duurt, wanneer je iemand verliest waar je van houdt.

Maar vanaf wanneer loopt de tijd?

Vanaf het moment dat je te horen krijgt dat hij gestorven is of het moment dat je beseft dat hij gestorven is? Want dat zijn twee verschillende dagen, toch?

Vanaf het moment dat je in de verleden tijd over iemand spreekt, dat hij een fantastische man was.

Vanaf het moment dat je de eerste traan laat of het moment dat je de laatste traan laat? Is er wel een moment dat je een traan laat en je weet dat het de laatste is? Is er überhaupt een laatste traan?

Vanaf het moment dat je vrienden zeggen dat het genoeg geweest is, dat je nu te lang verdrietig bent. Nee, dat kan niet kloppen: zo’n mensen zijn je vrienden niet.

Vanaf het moment dat ze de kist, urne of assen van je wegnemen en je afscheid moet nemen?

Misschien vanaf de moment dat je hem nooit meer ziet? Goh, maar ik geloof dat ik mijn GVR nog terug zal zien, ooit. Dus, hoef ik eigenlijk niet te rouwen?

Vanaf het moment, dit kan ook, waarop je voor de eerste keer kerstmis viert, of een verjaardag.

Vorig jaar, het jaar dat ik twintig werd, was het stomste jaar ooit. Het jaar van alle eerste keren.

Alle eerste keren zonder hem.

Vanaf het moment dat je alleen bent, terwijl je samen bent? Misschien is hij wel jaren dement geweest en heb je ergens, stiekem, een beetje afscheid genomen. Maar, zo was het niet in mijn geval, dus ik heb nog niet ergens, stiekem, een beetje afscheid genomen.

Ben ik nog steeds niet van plan, hoor. Ik kan jullie alvast toevertrouwen, dat het startmoment nog niet langsgekomen is. Ik rouw nog niet, denk ik. Ik heb pijn, elke dag, en volgens mij voelt rouwen niet alsof er een bulldozer over je hart en longen, over je hoofd en tenen rijdt.

Ik weet niets af van rouwen, dus ik kan jullie maar zeggen wat ik voel. Misschien kan ik binnen enkele jaren terugkijken, en dan weet ik het plots: dit is rouwen, zo voelt het en het is die dag begonnen, dat moment daar, was het begin van mijn zes maanden.

Advertisements