Want alles is weer veranderd. 

Een scheurtje links, een duwtje rechts, mijn hart heeft al heel wat moeten slikken. (Ik ook trouwens) 

Ik moest haar lijmen en troosten. Ik moest kanten kiezen. Keer op keer. Het spijt me, zeggen. Op een dag stond ik op en ze was weg, verdwenen. Ik voelde geen verwarring, geen chaos, maar ook geen verlangen en nog minder warmte. Ik voelde niets, kon ook niet, want mijn hart was weg. 

(En dus moest ik ook weg, want ) 

Op het internet staat duidelijk geschreven dat je niet kan leven zonder een hart, oef. Anders was ik vast dood. 

Los dood. 

Morsdood.

Hoe lang is het al leeg bij mij vanbinnen, vanbinnen bij mij? Een hele poos precies.

Je weet pas wat je had, als je het niet meer hebt, maar wat als je niet weet dat je het niet meer hebt? Is daar een excuus voor? 

Gisteren was ze er terug. Ze ziet bloedrood en ze gloeit. 

En dat is prachtig. 

En alles is veranderd. 

Advertisements