Wanneer Megan Hipwell (Hayley Bennet) verdwijnt, herkent Rachel Watson (Emily Blunt) de vrouw. Samen met haar man Scott, woont Megan in een huis aan de zijkant van de spoorweg. Rachel komt er elke dag voorbij met de trein en probeert de gaten in te vullen. Toch brengt Rachel zichzelf en anderen in gevaar, wanneer ze de waarheid achterhaalt.

Net zoals SJ Watson’s ‘Before I Go to Sleep’ en het oeuvre van de fantastische Gillian Flynn, is The Girl on the Train een whodunit met een psychologische twist en gekwelde ooggetuigen. Schrijfster Paula Hawkins loste op het einde van het boek mijn hoge verwachtingen in. Een complex verhaal vertalen naar cinema is niet evident, dat weet nu ook Regisseur Tate ‘the Help’ Taylor.

Slachtoffers van een zwak bewerkt scenario

Dat de film juist lijdt onder het belang van Hawkin’s plottwist, is geen verrassing. In het boek is er tijd, in de film niet. Het loopt dus vrijwel onmiddellijk mis. Het eerste halfuur zit vol informatie gepropt. Mooie, trage beelden zijn ongemakkelijk vergezeld van een ietwat stuntelige voice-over die Rachel Watson’s verhaal schetst. Het moet immers goed gekaderd worden, want de nakende, o zo belangrijke, plottwist moet kloppen. Dat de kijker geen tijd heeft om belangrijke nevenpersonages dieper te leren kennen, was mijn grootste ergernis. Enkel bepaalde (juist?) gekozen aspecten komen naar voren, waardoor het geheel nep aanvoelt. Een ravissante Emily Blunt probeert de film naar een hoger niveau te tillen, maar het is gewoon te moeilijk om bij het verhaal te blijven. 

Charlotte Christensen krijgt van mij de troostprijs. De Director of Photography, die eerder het Deense ‘Jagten’ maakte, geeft in het ijskoude The Girl on the Train het beste van zichzelf. De beelden, en niet de dialogen, schreeuwen bijvoorbeeld hoe jaloers Rachel is op het nieuwe gezin van haar ex-man.

Luke Evans, Edgar Ramírez en Rebecca Ferguson doen hun uiterste best. Alleen Justin Theroux’ personage Tom komt plots uit het niets, waardoor de kijker nooit gelooft wat er gebeurd is. 

Deze verspilling van talent, is louter te wijten aan een zwakke adaptatie van het verhaal. Het is heel bizar, maar de loyaliteit aan het boek blijkt de grootste boosdoener. Ik kan scenarist Erin Wilson (Chloe) niet op het matje roepen, maar ik moet toch iemand de schuld geven? 

Wat als? 

Bij het zien van de trailer was de link met de prachtige verfilming van Gillian Flynn’s Gone Girl (David Fincher) nooit ver weg. Een killer van een verhaal, de verdwijning van een mysterieuze vrouw, een grootse cast en crew. Maar na het zien van The Girl on the Train ging ik mompelend naar huis. “Wat als de regisseur van Gone Girl ook Hawkin’s debuut geregisseerd had?” 

Na Gone Girl was ik drie dagen werkonbekwaam. Fincher smelt één geheel, cinematografisch en verhalend, maar Taylor knalt met zijn trein tegen de muur. Hopelijk blijft Blunt op het perron, waar Fincher haar beter oppikt voor zijn adaptatie van Flynn’s Dark Places.

Ik geef TGOTT een simpele 6,4/10 en jullie het volgende advies: lees (en kijk) liever Gone Girl 

Advertisements