Search

MANONMOISELLE

I'll eat you up.

Category

kort spel

Speldenkusjes

Ze is mooi en speciaal, haar huid is zacht. 

Ze is andermaal in stukjes genaaid, er zijn overal gekleurde lapjes stof.

Over haar hart niets dan lof, al steken er wel tien spelden in. .

Iets onder haar voorhoofd, een stukje boven haar kin, zitten twee grote ogen. 

Ermee betovert ze jongens, maar ook meisjes vallen zonder pardon. 

Ze vangt mannen, voor hen is ze de zon. Een groot licht, dat koste wat kost moet blijven branden. 

Ik hoorde over een man in Frankrijk, die al drie jaar onder de toren staat te Eiffelen, vastberaden wachten. Want twijfelen,

komt er niet aan te pas, eens ze haar ding gedaan heeft. Maar ze weet dat er enkel tristesse heerst,

want op haar rust een grote vloek, eentje die ze nooit de baas zal kunnen.

Haar lijf is een speldenkussen. 

en wanneer iemand te dichtbij komt, schiet haar hart helemaal vol. Prik. Prik prik. 

– naar Tim Burton, en zijn Voodoo Girl

Jack Kerouac

Ge zult moeten begrijpen dat ik geen onderscheid kan maken. Het is allemaal veel te veel, en toch niet genoeg.

Noch, noch 

Ik miste mij,

als ik bij jou was. 

Nu mis ik noch jou, noch mij. 

Het is beter. 

Het is zelfs, geweldig. 

Hendrik leert me.

“Not everyone deserves to know the real you. Let them criticize who they think you are.” 

Begrijp je mij?

Maar wat als het nooit echt helemaal beter wordt? Wat als dit zoiets is die ge de rest van uw leven met u meedraagt? Op sommige dagen al wat vlotter dan op andere.

Wit Krijt

Wanneer begint mijn leven? De andere kleuren zijn vollop aan ‘t kleuren. Ze brengen Wit Papier tot leven en geven zich helemaal. In ruil toont Het Papier hen de wereld.

Ik zie hen ook graag.
Zij zien mij graag, maar ik val er tussenuit. Ik ben Wit Krijt.

En ik wachtte krampachtig op een blok Zwart Papier. 

Donkerbruin en Donkerblauw Papier gaven zich over, maar ik voelde dat dit niet was waar ik naar verlangde. Dit was niet wat ik nodig had. 

Ik verloor nipt mijzelf, ik werd korter, maar ook meer geslepen. Deze november viel de doos op de grond. Alles werd door elkaar geslingerd, ik was niet langer het eenzame Krijtje aan de rand. 

Het kwam als een verrassing dat er midden in het Kleurenpalet diezelfde plaats was voor onzekerheid. Eén van de Groene Krijtjes treurde, want de lente stond voor de deur. En dan is alleen Grasgroen populair, zei ze. 

Ik schudde mijn hoofd, de gekste mensen houden het hele jaar door van Muntgroen. 

En plots besefte ik wat ik al die tijd al wist: ik heb geen Zwart Papier nodig om te kleuren.

Alleen iemand die een beetje licht nodig heeft. 

Ant-Ares

Mijn lijf hunkerde naar je donkere ogen, naar alles waar je voor staat. Naar Mars, de Grote God van de Oorlog, maar ook van Vuur en Vernietiging. Ik wilde niet liever, ik wilde niet minder, ik wilde niet meer. 

    “Maar zijn ogen zijn toch blauw?” 

    Lap.

    Hij bleek Antares te zijn. Het was voorbestemd dat ik viel, dat ik struikelde en de Melkweg kon zien. De kleine Rode Reus heeft niet lang meer: is het mogelijk om van iets zo hard te houden dat het niet doodgaat? De heldere Zuben Elschemali, ooit waren ze samen, de schubben en de scharen. 

    Ik hoop dat de Romeinen ons ook scheiden, want ik heb geen zin in deze liefde. Niet nu.

    Manieren

    Je hoeft niet weg te gaan, om mensen te verlaten. 

    Voetstappen zonder Kaart

    Hij is zo bang me te verliezen aan het donker in men hoofd; hetgeen niemand ooit gelooft, ik ben onderweg uitgedoofd.  

    Powered by WordPress.com.

    Up ↑