Search

MANONMOISELLE

I'll eat you up.

Category

Mijn Dagboek

Liefste Dagboek

Want alles is weer veranderd. 

Een scheurtje links, een duwtje rechts, mijn hart heeft al heel wat moeten slikken. (Ik ook trouwens) 

Ik moest haar lijmen en troosten. Ik moest kanten kiezen. Keer op keer. Het spijt me, zeggen. Op een dag stond ik op en ze was weg, verdwenen. Ik voelde geen verwarring, geen chaos, maar ook geen verlangen en nog minder warmte. Ik voelde niets, kon ook niet, want mijn hart was weg. 

(En dus moest ik ook weg, want ) 

Op het internet staat duidelijk geschreven dat je niet kan leven zonder een hart, oef. Anders was ik vast dood. 

Los dood. 

Morsdood.

Hoe lang is het al leeg bij mij vanbinnen, vanbinnen bij mij? Een hele poos precies.

Je weet pas wat je had, als je het niet meer hebt, maar wat als je niet weet dat je het niet meer hebt? Is daar een excuus voor? 

Gisteren was ze er terug. Ze ziet bloedrood en ze gloeit. 

En dat is prachtig. 

En alles is veranderd. 

Advertisements

Liefste Dagboek #5

Ben je wel gelukkig, vraagt hij.

Ik lach en knik. Ik ben gelukkig … niet alleen ongelukkig, want ik heb een heleboel dingen waar ik gelukkig om moet zijn.

Desalniettemin, ben ik ergens toch ongelukkig. Alsof mijn hart, dat vroeger brandde en licht gaf, nu in mijn schoenen gezakt is.

Ik probeer het omhoog te halen, als ik bij anderen ben, om te tonen dat het goed met me gaat. Geloof ik het zelf? Mijn hart weegt wel honderd ton en ik hoor het steeds trager bonken.

Het zit in mijn voeten, maar het bonkt in mijn hoofd. Alsof het mij iets wil vertellen.

Alsof ik gisteren te veel wijn gedronken heb.

Liefste Dagboek #4

Ze zeggen dat een rouwproces zes maanden duurt, wanneer je iemand verliest waar je van houdt.

Maar vanaf wanneer loopt de tijd?

Vanaf het moment dat je te horen krijgt dat hij gestorven is of het moment dat je beseft dat hij gestorven is? Want dat zijn twee verschillende dagen, toch?

Vanaf het moment dat je in de verleden tijd over iemand spreekt, dat hij een fantastische man was.

Vanaf het moment dat je de eerste traan laat of het moment dat je de laatste traan laat? Is er wel een moment dat je een traan laat en je weet dat het de laatste is? Is er überhaupt een laatste traan?

Vanaf het moment dat je vrienden zeggen dat het genoeg geweest is, dat je nu te lang verdrietig bent. Nee, dat kan niet kloppen: zo’n mensen zijn je vrienden niet.

Vanaf het moment dat ze de kist, urne of assen van je wegnemen en je afscheid moet nemen?

Misschien vanaf de moment dat je hem nooit meer ziet? Goh, maar ik geloof dat ik mijn GVR nog terug zal zien, ooit. Dus, hoef ik eigenlijk niet te rouwen?

Vanaf het moment, dit kan ook, waarop je voor de eerste keer kerstmis viert, of een verjaardag.

Vorig jaar, het jaar dat ik twintig werd, was het stomste jaar ooit. Het jaar van alle eerste keren.

Alle eerste keren zonder hem.

Vanaf het moment dat je alleen bent, terwijl je samen bent? Misschien is hij wel jaren dement geweest en heb je ergens, stiekem, een beetje afscheid genomen. Maar, zo was het niet in mijn geval, dus ik heb nog niet ergens, stiekem, een beetje afscheid genomen.

Ben ik nog steeds niet van plan, hoor. Ik kan jullie alvast toevertrouwen, dat het startmoment nog niet langsgekomen is. Ik rouw nog niet, denk ik. Ik heb pijn, elke dag, en volgens mij voelt rouwen niet alsof er een bulldozer over je hart en longen, over je hoofd en tenen rijdt.

Ik weet niets af van rouwen, dus ik kan jullie maar zeggen wat ik voel. Misschien kan ik binnen enkele jaren terugkijken, en dan weet ik het plots: dit is rouwen, zo voelt het en het is die dag begonnen, dat moment daar, was het begin van mijn zes maanden.

Liefste Dagboek #4

Ik wil graag nog even iets kwijt over de regels omtrent Vriendschap.

Het lijkt een simpele opgave: jij vindt een persoon leuk die jou ook leuk vindt en dàn worden jullie vrienden.

Maar oh, blijkbaar zijn er veel interpretaties van Vriendschap. Mensen lappen de regels aan hun laars en andere stellen té veel regels op, anderen vinden een gouden middenweg en nog anderen schrijven een boek over De Regels van Vriendschap. Nee, dat doen anderen niet.

Regel nummer 1
Vrienden eet je niet op. Ook geen klein stukje, want het zijn geen m&m’s.

(Ik weet dat dit logisch lijkt, maar het zou je verbazen hoe veel mensen worden opgegeten.)

Liefste Dagboek #3

Waarom mijn kookkunsten nonsens zijn, en dat oké is.

Ik zal nooit een Michelinster krijgen, maar dat kan mij geen peer schelen. Ik heb het moeilijker met het feit dat iedereen spontaan een hartaanval krijgt, wanneer ik zeg dat ik gekookt heb.

Gereanimeerd schuiven ze aan tafel en hun gezicht spreekt boekdelen. Na een eerste hap van mijn plat du jour valt het verdict. Het is inderdaad niet zo lekker, maar ik eet mijn bord volledig leeg: mijn buik is vol en mijn bord is ledig.

Ik zou ontzettend graag grote diners en heerlijke desserts klaarmaken voor de liefde van mijn leven, maar dat zit er niet in. Als het gezegde “Je bent wat je eet.” klopt, dan heb ik een probleem. Mijn beste vriendin heeft dat niet: als chef-kok geeft ze bijna licht in mijn keuken wanneer ze gracieus mousselinesaus (of iets anders) maakt. Ze kent de blikken niet die ik moet verduren aan tafel, in haar ogen zijn ze slechts een mythe.

Hoewel ik niets van koken snap, ben ik ook geen leek. Wanneer je wortelen schilt, heb je vier dagen later nog steeds oranje handen. In een appel zit 26% lucht, waardoor het stuk fruit blijft drijven. Een toaster heeft slechts twee standen: wit of zwart. Ik weet ook dat cayennepeper en nootmuskaat beide oranje zijn, maar totaal anders smaken. (En yes, I learned that the hard way.)

Is koken dan zo’n grote meerwaarde in het leven? Huisje, tuintje, keukentje, kindje?

Volgens de vrouwen van mijn leven hoef ik geen sterrenchef te zijn. De titel van de film is misschien Breakfast at Tiffany’s, maar iets anders dan drankjes inschenken doet Holly Golightly niet. Ook Bridget Jones was geen keukenprinses, of moet ik jullie nog eens herinneren aan de “Blue is good, if you ask me there’s not enough blue food”-date met Colin Firth. Julia Roberts deed in Pretty Woman ook wel iets anders dan koken. Hermione Granger uit Harry Potter kookt wel, maar met dat soort drankjes en pruttelende grut maak ik ook niet bepaald een goede indruk. Béyonce zingt niet over koken, maar over sterk en fierce zijn.

En laat dat nu eens iets zijn waar ik héél goed in ben. 

Benieuwd naar meer?
Mail me en nodig me uit, manon.huysman@gmail.com

Liefste Dagboek, #3

Vandaag was het koud,

maar nog net niet zo koud als het was die nacht,
die nacht waarop we niet wisten wat de toekomst zou brengen. Die nacht waarop alles wat we gepland hadden in duigen viel. In duigen en in ondeugden.

Het is sinds zo koud gebleven, maar vandaag was het warmer, dus ik heb hoop.

Voor die toekomst die iets zal brengen. En iets in me zegt me, dat jij iets bij te brengen hebt.

Liefste Dagboek, #2

Verliefde mensen zijn vaak het onderwerp van menig gebraak. “Jak, hoe klef zijn die?!”

Vandaag was ik bij mijn mama, mijn mama heeft een kapsalon, en daar zag ik er twee.

Twee verliefde mensen.

Ik ben zelf ook verliefd, en ik hoop mijn mama ook. Niet op elkaar,

(Wacht, wel op elkaar. Eigenlijk ben ik wel verliefd op mijn mama.)

(Nu terug naar mijn verhaal.)

Hun namen passen bij elkaar alsof de ouders bij hun geboorte wisten dat ze zouden trouwen, Adrien & Georgette.

Voilà, de clue is er uit: het gaat om twee personen op leeftijd. Zij is zò oud dat ze niet meer alleen naar de kapper kan komen, maar samen zijn ze oud genoeg om naar de kapper te komen. Waarmee ik wil zeggen dat hij zò verliefd is dat hij met haar meegaat. Hij lacht wanneer hij me ziet: “ah, Manon is ’t zeker?”

Ja, Adrien, het is nog steeds Manon.

Ik vraag of ik hem wel een zoen mag geven, mijn neus is immers helemaal bevroren. Hij glimlacht: “Dat heb ik er gerust voor over.”

Zij grinnikt, was ze 5 jaar jonger, ze had hem een duwtje gegeven met haar elleboog. Vandaag kiest ze er voor om tweemaal te zuchten en die stoot met haar ogen uit te delen.

Ergens tussen die zucht en de uitgedeelde stoot, viel het mij op.
Ik heb maar één vraag: hoe kan je in godsnaam “Jak, hoe klef zijn die twee?!”-en wanneer je twee verliefde mensen ziet?

Word je dan niet verliefd, op die twee verliefde mensen?

Liefste Dagboek #1

Even tijd voor een onpopulaire mening. Volgens de laatste trends moet ik aankondigen in het begin dat deze tekst een onpopulaire mening bedraagt. Mijn mening dus, over een onderwerp waar u iets anders kan denken, maar dit zou een vreemde tekst zijn als ik hier uw mening verkondig in plaats van de mijne.

Het zou een nog vreemdere tekst zijn, wanneer ik uw mening en uw waarden in brand wil steken met de briquet van de vrijheid van eigen meningsuiting, en de mijne wil opdringen. Iets wat op het wereld wijde web wel eens gedaan wordt.

Genoeg gewaarschuwd?

Hier komt hij dan, mijn onpopulaire mening: ik sprong een kilometer in de lucht toen Spotlight de Oscar won voor film van het jaar.

Het oplettende oog heeft misschien wel gezien dat ik in mijn Oscarvoorspellingen The Revenant aanduidde als winnaar van dat gouden beeldje, maar wanneer ik in mijn lijstje enkel winnaars plaats die ik wil zien, dan zou ik nooit zeven op negen gescoord hebben in de hoofdcategorieën, en zeventien op drieëntwintig in het algemeen.

(Voor wie dit een puike prestatie lijkt, de winnaars voorspellen is nooit zo heel moeilijk, je moet rekening houden met vorige nominaties zoals bijvoorbeeld de BAFTA’s, bekende critici en ook met iets wat in de volksmond oscarbait genoemd wordt.)

Vond ik The Revenant dan zo’n slechte film? Absoluut niet, in tegendeel! Cinematografisch, technisch dus, zit The Revenant ongelofelijk in elkaar. Het doorbreken van de vierde muur is iets waar ik kippenvel van krijg, omdat ik dat zo leuk vind. Toen bloed, zweet en adem op de cameralens te zien was, was dus te verwachten dat ik een stukje naar voor ging zitten op mijn stoel. Ook het stilistische camerawerk, de vele lange shots, een van de allereerste shots duurde wel drie (!!) volle minuten, en de adembenemende muziek zijn zaken waarover ik een hele namiddag door kan gaan. Ook de acteerprestatie van Leonardo DiCapr – mopje – van Tom Hardy is er een om in te kaderen, boven je bed te hangen en over te vertellen tegen je kleinkinderen tot ze denken dat je stapelgek bent geworden. Hoe hij je bij de keel grijpt door enkel maar een blik te werpen naar Leonardo di Caprio, het blijft me verbazen. Hardy is een acteur die heel veel verschillende rollen aan kan, maar als arrogante, woeste bullebak zie ik hem het liefst. En ook zonder kleren, als het even kan.

Vond in dé acteerprestatie van Leonardo DiCaprio, waarvoor hij nota bene z’n eerste Oscar mee naar huis nam, dan ondermaats? Ik durf het bijna niet zeggen, maar eigenlijk: ja. Natuurlijk kan Leo acteren, natuurlijk verdient hij een Oscarbeeldje op zijn schouw. Maar vergelijk deze prestatie eens met degene die hij neerzette in What’s Eating Gilbert Grape? Voor zij die te jong, of te achterlijk, zijn om deze klassieker gezien te hebben: snel kijken! in WEGG verdiende DiCaprio alle drieëntwintig Oscars van ‘94 én zelfs die van het jaar er op. Genomineerd dat was hij wel, maar won de Oscar (zoals iedereen wel weet) niet.

Inarritu, voor de accenten heb ik de naam moeten googelen, het spijt me, maar ik wilde jullie echt de juiste naam meegeven want wie weet is Alejandro González Iñárritu, iemand anders dan Alejandro Gonzalez Inarritu, je weet maar nooit, behaalde dit jaar voor de tweede keer de meest prestigieuze prijs binnen: de Oscar voor Beste Regisseur. Vorig jaar won hij diezelfde Oscar met Birdman, die ook Beste Film bekroond werd.

Het komt in de volledige Academygeschiedenis slechts 15 à 20 keer voor dat de “Beste Regisseur” niet met het beeldje van Beste Film naar huis ging, alsook stond in ieders verwachtingen geschreven dat The Revenant dé grote kanshebber was. Dus je kan begrijpen dat ik, en de rest van de wereld, twee keer moesten knipperen wanneer we zagen dat Spotlight de Oscar voor Beste Film won. Het woord Underdog durf ik niet in de mond nemen, want net als The Big Short, werd Spotlight genoemd op verschillende internetfora. De film van Tom McCarthy gaat over het misbruik binnen de kerk en is een oerdegelijke film, waarin cinematografisch geen risico’s genomen worden. Het is juist wanneer je zegt dat Spotlight gedragen wordt door zijn fantastische scenario, dat ook in de prijzen viel dit weekend, Best Original Screenplay. Het was merkwaardig dat de Film van het jaar slechts die ene andere Oscar binnenhaalde, maar het kon niet anders: het verhaal, het script van Spotlight houdt je vast en laat je niet meteen los, iets wat ik miste bij The Revenant.

Natuurlijk heb ik genoten van The Revenant, maar ik heb ook enorm (en misschien wel meer) genoten van Deadpool, shout out to you Ryan Reynolds. Iets waar naar mijn mening evenveel verhaal in zat.

En nàtuurlijk waren er barre weersomstandigheden tijdens het filmen van The Revenant en natuurlijk stond het volledige internet als één blok beton achter Leonardo DiCaprio. Ik zie deze DiCaprio-Oscar als een prijs voor de ongelofelijke carrière van Leonarde DiCaprio.

Al had ik graag dit jaar Matt Damon naar voor zien stappen, want ook hij verdiende dat Gouden Mannetje. The Martian, dat was pas een onemanshow.

Maar dat is een onpopulaire mening voor volgende keer.

Liefs, ik.

Powered by WordPress.com.

Up ↑