Search

MANONMOISELLE

I'll eat you up.

Wit Krijt

Wanneer begint mijn leven? De andere kleuren zijn vollop aan ‘t kleuren. Ze brengen Wit Papier tot leven en geven zich helemaal. In ruil toont Het Papier hen de wereld.

Ik zie hen ook graag.
Zij zien mij graag, maar ik val er tussenuit. Ik ben Wit Krijt.

En ik wachtte krampachtig op een blok Zwart Papier. 

Donkerbruin en Donkerblauw Papier gaven zich over, maar ik voelde dat dit niet was waar ik naar verlangde. Dit was niet wat ik nodig had. 

Ik verloor nipt mijzelf, ik werd korter, maar ook meer geslepen. Deze november viel de doos op de grond. Alles werd door elkaar geslingerd, ik was niet langer het eenzame Krijtje aan de rand. 

Het kwam als een verrassing dat er midden in het Kleurenpalet diezelfde plaats was voor onzekerheid. Eén van de Groene Krijtjes treurde, want de lente stond voor de deur. En dan is alleen Grasgroen populair, zei ze. 

Ik schudde mijn hoofd, de gekste mensen houden het hele jaar door van Muntgroen. 

En plots besefte ik wat ik al die tijd al wist: ik heb geen Zwart Papier nodig om te kleuren.

Alleen iemand die een beetje licht nodig heeft. 

Ant-Ares

Mijn lijf hunkerde naar je donkere ogen, naar alles waar je voor staat. Naar Mars, de Grote God van de Oorlog, maar ook van Vuur en Vernietiging. Ik wilde niet liever, ik wilde niet minder, ik wilde niet meer. 

    “Maar zijn ogen zijn toch blauw?” 

    Lap.

    Hij bleek Antares te zijn. Het was voorbestemd dat ik viel, dat ik struikelde en de Melkweg kon zien. De kleine Rode Reus heeft niet lang meer: is het mogelijk om van iets zo hard te houden dat het niet doodgaat? De heldere Zuben Elschemali, ooit waren ze samen, de schubben en de scharen. 

    Ik hoop dat de Romeinen ons ook scheiden, want ik heb geen zin in deze liefde. Niet nu.

    Manieren

    Je hoeft niet weg te gaan, om mensen te verlaten. 

    Voetstappen zonder Kaart

    Hij is zo bang me te verliezen aan het donker in men hoofd; hetgeen niemand ooit gelooft, ik ben onderweg uitgedoofd.  

    Liefste Dagboek #5

    Ben je wel gelukkig, vraagt hij.

    Ik lach en knik. Ik ben gelukkig … niet alleen ongelukkig, want ik heb een heleboel dingen waar ik gelukkig om moet zijn.

    Desalniettemin, ben ik ergens toch ongelukkig. Alsof mijn hart, dat vroeger brandde en licht gaf, nu in mijn schoenen gezakt is.

    Ik probeer het omhoog te halen, als ik bij anderen ben, om te tonen dat het goed met me gaat. Geloof ik het zelf? Mijn hart weegt wel honderd ton en ik hoor het steeds trager bonken.

    Het zit in mijn voeten, maar het bonkt in mijn hoofd. Alsof het mij iets wil vertellen.

    Alsof ik gisteren te veel wijn gedronken heb.

    Liefste Dagboek #4

    Ze zeggen dat een rouwproces zes maanden duurt, wanneer je iemand verliest waar je van houdt.

    Maar vanaf wanneer loopt de tijd?

    Vanaf het moment dat je te horen krijgt dat hij gestorven is of het moment dat je beseft dat hij gestorven is? Want dat zijn twee verschillende dagen, toch?

    Vanaf het moment dat je in de verleden tijd over iemand spreekt, dat hij een fantastische man was.

    Vanaf het moment dat je de eerste traan laat of het moment dat je de laatste traan laat? Is er wel een moment dat je een traan laat en je weet dat het de laatste is? Is er überhaupt een laatste traan?

    Vanaf het moment dat je vrienden zeggen dat het genoeg geweest is, dat je nu te lang verdrietig bent. Nee, dat kan niet kloppen: zo’n mensen zijn je vrienden niet.

    Vanaf het moment dat ze de kist, urne of assen van je wegnemen en je afscheid moet nemen?

    Misschien vanaf de moment dat je hem nooit meer ziet? Goh, maar ik geloof dat ik mijn GVR nog terug zal zien, ooit. Dus, hoef ik eigenlijk niet te rouwen?

    Vanaf het moment, dit kan ook, waarop je voor de eerste keer kerstmis viert, of een verjaardag.

    Vorig jaar, het jaar dat ik twintig werd, was het stomste jaar ooit. Het jaar van alle eerste keren.

    Alle eerste keren zonder hem.

    Vanaf het moment dat je alleen bent, terwijl je samen bent? Misschien is hij wel jaren dement geweest en heb je ergens, stiekem, een beetje afscheid genomen. Maar, zo was het niet in mijn geval, dus ik heb nog niet ergens, stiekem, een beetje afscheid genomen.

    Ben ik nog steeds niet van plan, hoor. Ik kan jullie alvast toevertrouwen, dat het startmoment nog niet langsgekomen is. Ik rouw nog niet, denk ik. Ik heb pijn, elke dag, en volgens mij voelt rouwen niet alsof er een bulldozer over je hart en longen, over je hoofd en tenen rijdt.

    Ik weet niets af van rouwen, dus ik kan jullie maar zeggen wat ik voel. Misschien kan ik binnen enkele jaren terugkijken, en dan weet ik het plots: dit is rouwen, zo voelt het en het is die dag begonnen, dat moment daar, was het begin van mijn zes maanden.

    12 vs 21

    Puberteit is gemakkelijk, zegt ze, hoewel het vaak gezien wordt als de periode waarin je het het lastigst hebt.

    Waarom eigenlijk? Omdat je plots naar een moeilijkere school gaat? Omdat je plots vet, beugels en puisten krijgt? Is dat lastig?

    Ja, dat is lastig. Op dat ogenblik kàn het niet erger. (tot wanneer het daadwerkelijk erger wordt, want dat gebeurt: gebroken harten en gebroken beloften.) Je voelt je misbegrepen en luistert naar deprimerende muziek, hoe escapadisch van je.

    Wanneer je 21 wordt, zegt ze, gebeurt het pas echt. Er wordt van je verwacht dat je weet hoe alles werkt, en dat je kan meedraaien. Draai maar aan het wiel, en let op dat je er niet over valt, want het zou je wel eens kunnen verpletteren.

    Ps: escapadisch was nog geen woord, maar nu dus wel.

    Pss: een gebroken hart is altijd stom geweest

    Psss: ik word bijna 21

    Je bent aan het v a l l

    Ik hou er van om mijn armen te spreiden en rondjes te draaien. Zo snel mogelijk, zo veel mogelijk. Even draait alles om mij, zowel letterlijk als figuurlijk.

    Je kan het met liefde vergelijken, l i e f d e. Het doet je hart sneller slaan, het zet je hele wereld ondersteboven. Het geeft je een zwevend gevoel.

    Maar als je niet voorzichtig bent, als je je niet focust op iets dat constant is,

    zou je je evenwicht kunnen verliezen.

    Je ziet niet wat er gebeurt met de mensen rondom jou, je ziet niet wat er met jezelf gebeurt.

    Je ziet niet dat je struikelt.

    Je bent aan het vallen.

    Heftig Gehecht

    Ik ben aan hem gehecht geraakt en de kleinste beweging maakt me bang.

    Zal hij zich van me lostrekken?
    Zal ik hem van me wegduwen?

    Het eerste kan, het tweede niet, want ik zou alles doen om te zorgen dat hij bij me blijft.

    Zielig is niet het woord dat ik zoek om deze situatie te omschrijven, maar het woord dat iemand anders gevonden heeft. Het is het woord dat jij gevonden hebt en me naar het hoofd slingerde.

    Goed geprobeerd, maar… Je kan iemand die doof en blind gemaakt is door liefde, niet met woorden uitleggen hoe de situatie is, je kan de situatie niet uitbeelden. Het enige wat jij kan doen, is je mond houden en hopen dat zoiets jou ook ooit overkomt.

    Want jij ademt niet elke dag deze vlinders in en ruikt niet elke dag de bloemen die groeien in mijn hart.

    Iemand zo onwetend, mag omschrijven en beschrijven wat hij wil.

    Powered by WordPress.com.

    Up ↑